Van Reagan naar Bush

En wéér kwam Gorbatsjov in beweging. Hij wilde geen tijd verliezen door af te wachten tot een nieuwe president vast in het zadel zou zitten. Het Westen had de nieuwe Sovjet-Unie nu ontdekt en kon niet terugkeren tot het oude vijandsbeeld. Het was nu zaak om nieuw vertrouwen in West-Europa te winnen. Daar was men bezorgdMeer lezen over “Van Reagan naar Bush”

Het INF-verdrag en daarna

De top in Washington werd van 7-10 december 1987 gehouden. Het hoogtepunt was het ondertekenen van het Intermediate Range Nuclear Forces verdrag (INF) op het door de astrologe van de first lady vastgestelde meest gunstige tijdstip. De Sovjet-Unie deed grote concessies door zelfs de spiksplinternieuwe Okra-SS-23 raketten te ontmantelen, die voor de korte afstand bedoeldMeer lezen over “Het INF-verdrag en daarna”

Verlichten en verkrampten

In het begin van 1987 groeide in het Kremlin de onrust. Binnenlandse hervormingen waren niet te financieren als de defensiebegroting niet drastisch werd teruggeschroefd. Er diende op ontwapeningsgebied resultaat te komen en dus moest men Reagan, die nu zwak stond vanwege het Iran-Contra schandaal, over de streep trekken. Het was daarom bij nader inzien beterMeer lezen over “Verlichten en verkrampten”

De top in Reykjavik

Gorbatsjov deed het voorstel voor een ontmoeting op korte termijn. Hij deed dat in een door zijn minister van buitenlandse zaken Shevarnadze op 15 september 1986 aan Reagan overhandigde brief. Na de top in Genève was er volgens hem geen vooruitgang geboekt. Het ABM-verdrag over raketverdediging zou voor een periode van 15 jaren ongewijzigd van kracht moetenMeer lezen over “De top in Reykjavik”

Moeizaam op weg naar Reykjavik

De Amerikanen waren niet van te voren gepolst over het voorstellenpakket dat Gorbatsjov begin januari 1986 aan hen voorlegde. Dat had Carter indertijd met zijn nieuwe ontwapeningsvoorstel ook niet gedaan bij de Sovjet-Unie. De reactie van de VS was koel. Moest het voorstel serieus genomen worden of ging het om propaganda? Als het voorstel serieus was,Meer lezen over “Moeizaam op weg naar Reykjavik”

Reagan: meer late havik dan vroege duif

Op 31 mei 1988 vroeg een journalist bij Reagans rondwandeling door het Kremlin of Reagan nog steeds achter zijn toespraak over evil empire uit 1983 stond. Reagan antwoordde dat die uitspraak over een ander tijdsgewricht dan het huidige ging. Er was inderdaad discontinuïteit tussen zijn eerste en tweede termijn als president, maar het duurde lang voordat dezeMeer lezen over “Reagan: meer late havik dan vroege duif”

Het einde van de ontspanning

De VS op ramkoers, Europa niet Er kwam een einde aan de ontspanning. De regering-Carter schoot helemaal in de kramphouding van de Koude Oorlog: een rijk dat tot de inval in Afghanistan in staat was, kon gewoonweg niet deugen. Carter trok het verzoek aan de Senaat om SALT-II te ratificeren weer in. Het verdrag wasMeer lezen over “Het einde van de ontspanning”

Rakettencrisis

Het fiasco van de bondgenootschappelijke samenwerking rond de neutronenbom voorspelde niet veel goeds voor de rakettencrisis, de laatste grote krachtmeting in de Koude Oorlog. Er zijn boeken vol geschreven over de voorgeschiedenis van het dubbelbesluit van de NATO. Deze lijkt op koorddansen in een ingewikkeld onderhandelingsproces waarbij het gebrek aan regie in Washington opvalt. DeMeer lezen over “Rakettencrisis”